Verhaal naar aanleiding van 75 jaar Julianakanaal in 2010

VERHAAL VAN Robert van Hooy

Mijn opa fietste iedere dag. Afhankelijk van de windrichting koos hij als bestemming de sluis van Born of de sluis van Maasbracht, zodanig dat hij op de terugweg naar Roosteren wind in de rug had. Vanaf het moment dat ik een beetje afstand kon fietsen, fietste ik iedere vakantie met hem mee, meestal boven op de dijk over het fietspad, soms, waar mogelijk “onderlangs”. Bovenop de sluis moest ik altijd kijken naar het schutten van de schepen. Vooral in de sluis van Maasbracht maakte, vanwege het grote verval, de diepte grote indruk op mij. Ook fietste ik graag langs de Berghaven in Born, langs de bedrijvigheid aldaar en langs de woonboten met de idyllische namen “Ingrid” en “Cinderella”. Op de dijk van het Julianakanaal in Roosteren stond en staat kilometerpaal 26. Lang heeft het tot mijn verbeelding gesproken om het kanaal helemaal in zuidelijke richting af te fietsen tot kilometerpaal 1. Spannend vond ik het dan ook toen we naar de sluis van Borgharen gingen fietsen. Spanning die alleen nog maar toenam toen, vanaf Elsloo, het kanaal smaller werd in we Borgharen naderden. Kilometerpaal 1 moest natuurlijk op de foto, terwijl ik maar niet kon begrijpen dat de sluisdeuren in Borgharen allebei open stonden. De fascinatie werd compleet toen ik vlakbij de sluis het bord zag staan dat de bebouwde kom van Maastricht aangaf. Daar was ik vanaf Roosteren helemaal naar toe gefietst! Jaren heb ik in Maastricht gewerkt. Af en toe nam ik in plaats van de A2 de route die tussen Maas en Julianakanaal doorloopt. Wanneer ik over de sluis in Borgharen reed, bekroop me nog een beetje het gevoel dat ik toen had. Inmiddels als trotse vader van twee zonen wandelen we zeer regelmatig langs het kanaal in Roosteren. Mooi is de rust die het uitstraalt. Rust die het kanaal ook brengt doordat het als geluidwal voor de A2 dient.  Als we fietsend in noordelijke of zuidelijke richting gaan, wordt meestal – indien mogelijk door de groei van de flora – de dijk van het Julianakanaal gekozen. Toen we deze zomer langs de Berghaven in Born fietsten zag ik tot mijn verbazing dat de woonboot “Ingrid” er nog steeds lag. Ietwat verschoten van kleur en daardoor minder schilderachtig dan voorheen, maar toch…..
Ik hoop en denk dat het kanaal altijd die zelfde rust zal blijven uitstralen en dat iedereen de mogelijkheid zal blijven hebben wandelend of fietsend van de kanaaldijk gebruik te maken. Het is een waterbouwkundig kunstwerk dat deel uitmaakt van het landschap. Waar vind je dat nog: een civieltechnisch werk dat als drukke (water-)verkeersader en als rustgevend object fungeert.
Robert van Hooy,
Roosteren