Gisteren 10 mei was het 72 jaar geleden dat duitsers binnenvielen via de kanaalbrug in Roosteren.

10 mei 2010 en eerder heb ik hierover al tekst en foto's geplaatst op deze blog
http://sluisroosteren.blogspot.com/2010/05/10-mei-1940-tekst-van-pagina-httpwww.html

Via Dhr. Kanen wiens vader gelegerd was bij de brug in Roosteren onderstaande reactie gekregen.


Reactie op Duitse inval bij het Julianakanaal, 10 mei 1940.


Goed dat u deze geschiedenis opgeschreven hebt. Ik ken het verhaal - slechts ten dele natuurlijk - uit de verhalen van mijn vader, Lambertus (Bert) Johannes Kanen, geboren 28 maart 1905 te Bergeijk en in '39/'40 ook aldaar wonende. Hij was bij de mobilisatie in augustus 1939 - als dienstplichtig soldaat van de oudste lichting, 1923! - opgeroepen en ingedeeld bij bovengenoemde 6e Reserve Grenswacht Compagnie Zuid-Limburg, die onder bevel stond van kapitein Braun. Omdat hij gemobiliseerd was, was hij ook niet thuis toen ik, zijn eerste kind, te Bladel (NB) geboren werd op 30 oktober 1939; hij kwam één of twee dagen later.

In de nacht van 9 op 10 mei 1940 lagen mijn vader en zijn kameraden in hun kazematten langs het Julianakanaal. Toen in de vroege morgen de inval begon, boden zij met hun mitrailleurs verweer en doodden een aantal Duitse aanvallers, maar waren tegen de overmacht niet opgewassen. Wel heeft mijn vader nog één of enkele van zijn kameraden gered door hen te waarschuwen. Hun kazemat lag namelijk onder vuur, er was al een hoek afgeschoten. Hij zag dat en riep zijn kameraden toe er als de bliksem uit te komen, omdat het volgende schot wel eens een voltreffer zou kunnen zijn. Dat was ook zo, maar de schutters hadden gelukkig net op tijd kunnen ontsnappen.

Later op de morgen moest de hele groep, voor zover niet gesneuveld, zich overgeven: ‘er was geen houden aan’. Ze werden gevangen genomen en de volgende dag op transport gezet naar krijgsgevangenenkamp Neubrandenburg, alwaar ze behalve met gevangenen van allerlei andere nationaliteiten (o.a. Fransen en Polen) kennis maakten met de nationaalsocialistische 'gastvrijheid' - honger lijden -, zodat de meesten eind juni maar al te graag terug wilden naar Nederland.

De latere herdenkingen van de gesneuvelden op 10 mei bij de kanaalbrug te Roosteren heeft mijn vader dikwijls bijgewoond en altijd was hij zich bewust van het toevallige geluk dat hij wel en enkele kameraden in mei 1940 niet gehad hadden: de aanval van de Duitsers te mogen overleven.

Eén ding moet ik nog toevoegen: volgens mijn vader werd kapitein Braun in de nacht van de Duitse inval door een als Nederlands militair vermomde collaborateur in of bij zijn kantoor doodgeschoten.

10 mei 2012, Lau Kanen