Verhaal uit 2009 geschreven door Dhr. Ruijs die als soldaat gestationeerd was op brug in Roosteren. Dhr. Ruijs is inmiddels 96 jaar en woont in Nijmegen.

Mijn aanwezigheid in Roosteren, als soldaat, Mei 1940.

In de nacht van 10 mei 1940 stond ik met soldaat Lutjens op wacht op de brug in Roosteren. Het was hoogste graad van strijdvaardigheid. Wij moesten de brug, die geheel ondermijnd was,  bewaken . Behalve onze eigen wapens zoals geweer en handgranaten, waren we uitgerust met een mitrailleur. Het was donker en stil.

Het zal ongeveer twee uur geweest zijn toen we het geluid hoorden van marcherende soldaten, ze kwamen richting brug. Wij mochten niemand de brug overlaten dus besloten we dat Lutjens de wachtcommandant zou gaan waarschuwen en ik zou de groep tegenhouden. Deze waren intussen de brug genaderd. Aan het hoofd een kapitein. Ze droegen M P uniformen. Ongeveer dertig man . Ik groette en zei dat de groep de brug niet over mocht en dat ze moesten wachten op de wachtcommandant.  De kapitein , later bleek dat hij  Willemse heette deed hier niet moeilijk over en maakte zelfs een praatje. De soldaten deden wat vreemd, spraken helemaal niet, ik dacht nog, die hebben een zware mars achter de rug. ( later bleken het Duitse soldaten  in Hollandse nep-uniformen te zijn onder commando van een perfect Hollands sprekende kapitein)

Even later komt Lutjes terug met de wachtcommandant die het gesprek van mij overnam. Wij gingen terug naar onze post. Het duurde even en de wachtcommandant gaf toestemming dat de patrouille de brug op mocht. Ze moesten wel wachten op onze kapitein Braun, die natuurlijk  op de hoogte was gebracht. Wat later kwam de wachtcommandant ons ophalen. Ze vertrouwden het allemaal niet. Er was iets met de uniformen, de naam Willemse was totaal onbekend en ze kenden alleen het oude wachtwoord. Redenen genoeg om de groep te ontwapenen. Terwijl dit gebeurde moesten Lutjens en ik ze onder schot houden.  Intussen arriveerde kapitein Braun en nog iemand met de auto. Er ontstond direct een woordenwisseling tussen Braun en Willemse die erg uit de hand liep. Plotseling trok Willemse zijn pistool en schoot op Braun. Deze probeerde zijn auto nog te bereiken maar het was te laat. Hij hing half uit de auto. Iemand van ons heeft nog op Willemse geschoten, maar het was geen dodelijk schot. Hij was gewond aan zijn benen bleek later.  Na dit incident werd van alle kanten geschoten en overal verschenen Duitsers. Wij kropen over de brug terug naar onze mitrailleur. Het was een chaos. Bruggen vlogen de lucht in. Onze brug niet. Een van ons probeerde nog bij de ontsteking te komen maar werd door een Duitse kogel getroffen. Het gevecht duurde niet lang. De overmacht was te groot. De oorlog was begonnen. Lutjens en ik en anderen werden later als krijgsgevangenen afgevoerd naar Neu Brandenburg in een goederentrein met gesloten deuren! Na ongeveer zes weken werden we vrijgelaten en mochten, weer met een goederentrein, naar huis!

F. RUIJS

SEPTEMBER 2009

Rechts Dhr. Ruijs, vermoedelijk bij de brug in Baakhoven